Uykuma itinayla gösterilen saygısızlıklardan biriyle daha açtım gözlerimi yeni güne.
Uyku perdesi daha tam olarak aralanamamış ki benim gözlerim ilk açtığımda hep yanar ışıktan,telefona bakıyorum vakit kaybetmeden,var mı bir gelen var mı bir arayan.
Tüm utanmazlıklarına,tüm hakaretlerine rağmen ben sana şefkat ve merhamet dolu bir aşkla  doluyum ya işte ben buna şaşırıyorum koca adam.
Ben seni ne ara bu kadar sevdim,ne yaparsan yap nasıl yok ettim kendi içimde böyle inan hiçbir anlam veremiyorum.
Allah kahretsinki her bir zerremle sana ait olmuşum gibi hissediyorum.
Sana tek bir kez dokunmadan bile böyle hissediyorum ya,işte bu kemiklerinin ağrıması gibi birşey.
Ki kemiklerinin ağrıması ne kötüdür bilirsin.Seni sevmeye devam ederek kendime olan saygımı yitirmemden korkuyorum.
Seni sevmeye nasıl engel olabilirim,nasıl sevmezden gelebilirim seni?
Ya da seni seviyor olduğumu nasıl unutabilirim.Olmuyor.
Uyanıyorum,banyo yapıyorum,çay kokuyorum kendime.
Gözüm masamdaki Tutunamayanlar'a ilişiyor.
Bir ay oldu başlayamadım ona.
Aynı cümleyi defalarca okuyup anlayamamak ne kötüdür bunuda bilirsin.
Durmadan güzel fimler indiriyor,güzel şarkılar keşfediyorum.
Bir tek film izlerken unutuyorum ve seni ve yapmam gereken herşeyi.
Ama tüm fimleri yarıda bırakıyor saatler sonra devam ediyor onlara yokmuş gibi davranıyorum.
Herkesin bana yaptığını bende kitaplara şarkılara filmlere ve yapmam gereken diğer şeylere yapıyorum.
Yapmam gereken şeyleri atlamak,unutmak,boşvermek konusunda yoktur üstüme bilirsin.
Bişeyler yapmalı,kurtulmalıyım sen dahil elimi kolumu bağlayan herşeyden.
Beni yıldıran herşeyden.