1 Şubat 2012 Çarşamba

Olmuyor.

Uyuyorum,güçlükle uyanıp güne başlıyorum.Gülümsemek zorundayım,herşey yolunda mesajı bekliyor tüm gözler.Mutluyum evet mutluyum,para beni mutlu ediyor.Onlar herşeyin yerli yerinde olduğunu düşünüyor ve evet para beni mutlu etmelidir.
Sonra yüzümü yıkıyorum sıcacık suyla,burada havalar çok soğuk bilmiyorsunuz.Uyandığımda hala kar yağıyordu.Sanırım bununla bile mutlu olmalıyım evet,buz gibi suyla hayatlarını idame etmek zorunda olan insanlar var.Sıra kahvaltıma geliyor,biliyorsunuz ne yediğimi önemsemem elime ne gelirse çıkarıyorum ağzına kadar dolu olan dolaptan.Doyayım ve şu öğünde geçsin yeter ki diyorum,bilmiyorsunuz.Sonrası zoraki gülümsemeler,zoraki muhabbetler,zoraki onaylamalar zoraki hak verişler.Sonrası bilgisayar kahve kitap film ve diğer tüm saçmalıklar.Bunları da bilmiyorsunuz.

Dışarı çıkmaya karar veriyoruz,aynaya bakıyorum kaşlarım uzamış.Zerre makyaj yapasım yok.
Saçma salak giyinip çıkıyorum,gittiğimiz yerde hiç kimse ben gibi değil.Çok eğreti duruyorum,görmüyorsunuz.
Yanımdaki ise bambaşka bir boyutta.İyice harab oluyor sinirlerim,eve dönüyoruz.
Bu ekrana dönmek istemiyorum,buradaki herkes görünürde yanımda ama gerçekte yok.Buradaki herkes daha mutsuz ediyor daha çok üzüyor aslolan hayatım mahvoldukça.
Korumalıyım kendimi kurtarmalıyım diyorum sanallaşmaktan,1245464. kez denemeye koyuluyorum,bilmiyorsunuz.
Arkadaşlarımı ve diğer tanıdıklarımı takip ediyorum gece olunca uzaktan,sessiz sedasız,yok gibiyim.
Yolunda görünüyor herşey onlar için.Kıyıma alınan hayat benimkisi.O'na dönüyorum tekrar, ben seni hiç unutmadım biliyorsun herşey çok farklıydı bu yıl,cevapsız kalmakla kalmıyor hıçkırıklara boğuluyorum.Bir yerlerde bir yanlış bir yolunda gitmezlik var,çözemiyorum.Siz yoksunuz ve bunların hiçbirini görmüyorsunuz.
Hayır,huzur ve benzeri şeyleri dileyebilmek için varlıklarını tatmış olmam gerektiğini düşünüyor,gene vazgeçiyorum.Hak ettiğim ve yıllardır beklediğimi elde etmiş olmamı neden bu şekilde geri aldığını merak ediyorum.Bu yaşadıklarımın sebeplerini.Sonra gene sizi özlüyorum.Beni de götürmeliydiniz giderken diyorum,görmüyorsunuz.




2 yorum:

  1. zaten hep bizden kötüsünü düşünüp biraz daha mutlu olmaya çalışırız ve ya en azından mutlu olmaya.
    Ahh ahh.Biraz neşelenmek gerek.
    Ama bazen böyle zamanlar oluyor biliyor musun?Makyaj yapmayı bırak ihtiyacın olan yemeği bile yemek zor geliyor.Benim son zamanlarda yaşadığım şeylerdi bunlar.
    ama geçiyor sonra.
    mutlu olsana sen:)

    YanıtlaSil
  2. Geçebilecek şeyleri yaşıyorken bir şekilde mutlu olabileceğini düşünür,tüm olan bitenin bilebileceğini telkin eder ve bu arada mutluluk haline geçiş yapmış olursun zaten,daha sonraki yaşamını mahvedecek ve daha sonrasında başını ağrıtacağını bildiğin şeyleri yaşarken yüzündeki istem dışı gülüşleri bile boğasın gelir.
    Çalışıyorum mutluluğa,bu sefer kağıdı dolu vereceğim :)

    YanıtlaSil